پژوهش در طب ورزشی و فناوری

کنترل حلقه بسته تطبیقی مبتنی بر یادگیری ماشین برای توان‌بخشی بیماران پارکینسونی

سعید ملاحسینی پاقلعه

مقدمه و اهداف: در دهه های گذشته کنترل لرزش دست در بیماری های اختلالات عصبی مانند پارکینسون توجه زیادی را به خود جلب کرده است. تئوری های روش تحریک عمیق مغزی به صورت حلقه بسته به طور قابل توجهی در حال افزایش است. هدف از این مقاله، ارائه یک روش حلقه بسته خودکار برای توان بخشی بیماران پارکینسونی دارای علائم لرزش دست با استفاده از یادگیری ماشین است.
مواد و روش: در مقاله حاضر از مدل ریاضی که شامل مدل عضله، عقده های قاعده ای (Basal ganglia)، قشر مغز و ناحیه حرکتی (Supplementary Motor Area) برای شبیه سازی لرزش استفاده شده است؛ و همچنین برای کنترل لرزش دست از کنترل کننده تناسبی-مشتق گیر-انتگرال گیر غیر صحیح (non-integer PID) و همچنین با استفاده از الگوریتم هوشمند Proximal Policy Optimization (PPO) به عنوان زیرمجموعه یادگیری تقویتی برای تنظیم ضرایب استفاده شده است.
یافته ها: از مزایای روش پیشنهادی علاوه بر کاهش لرزش دست و یادگیری خودکار برای استفاده در سطح های مختلف بیماری که نتایج قابل قبولی نسبت به سایر روش های کنترلی داده است، پیاده سازی این روش به صورت عملی در دنیای واقعی به دلیل سادگی کنترل کننده و همچنین پیاده سازی آسان الگوریتم هوشمند به دلیل تنظیم خودکار ضرایب شبکه های هوش مصنوعی است.
نتیجه گیری: سیستم هوشمند پیشنهادی علاوه بر بهینه سازی علائم خروجی مانند لرزش دست در مقایسه با سایر کنترل کننده ها و همچنین قابل استفاده برای تمام سطوح بیماری به دلیل تطبیقی بودن آن، باعث کاهش چشمگیر اثرات جانبی ناشی از تحریک مداوم مغز در روش تحریک مغز به صورت حلقه باز می شود.

اثر 10 جلسه تحریک دوگانه الکتریکی مغز (tDCS) بر عملکرد، سرسختی ذهنی و فشار ادراک‌شده شناگران حرفه‌ای

بهروز عبدلی

مقدمه و هدف: تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه ای (tDCS) از جدیدترین روش ها جهت ارتقای عملکرد ورزشی و آمادگی روانی ورزشکاران حرفه ای است. در پژوهش حاضر، اثرات 10 جلسه tDCS آندال، دوگانه هم زمان در یک نیمکره مغز، در نواحی قشر حرکتی اولیه (M1) و قشر پیش پیشانی پشتی (DLPFC) را بر عملکرد شنا، سرسختی ذهنی و فشار ادراک شده بررسی کردیم.
روش: 20 شناگر حرفه ای مرد (سن: 86/2±00/19 سال) به صورت تصادفی به دو گروه tDCS (10=n) و شاهد (10=n) تقسیم شدند. روز اول، پرسش نامه سرسختی ذهنی (SMTQ)، روز بعد آزمون عملکرد 100 متر شنای آزاد و مقیاس فشار ادراک شده (RPE) به عنوان پیش آزمون مورد ارزیابی قرار گرفتند. از روز سوم، 10 جلسه tDCS، هر جلسه به مدت 20 دقیقه و شدت 2 میلی آمپر، نیم ساعت پس از تمرین متداول شنا، سه روز در هفته اعمال شد. 48 ساعت پس از دهمین جلسه tDCS، ارزیابی ها تکرار شدند. تجزیه وتحلیل آماری با ANCOVA انجام شد.
یافته ها: پس از ده جلسه tDCS، عملکرد شنا به طور معنی داری بهبود یافت؛ نمره کل سرسختی ذهنی به طور معنی داری افزایش یافت و تغییر معناداری در RPE مشاهده نشد.
نتیجه گیری نهایی: بر این اساس، tDCS چند جلسه ای همراه با تمرینات متداول برای بهبود عملکرد شناگران و جنبه های روان شناختی توصیه شده که می تواند به عنوان یک روش آماده سازی مغزی برای بالا بردن سرسختی ذهنی و عملکرد ورزشی در نظر گرفته شود.

تأثیر خستگی عضلات چهارسررانی بر فعالیت الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی هنگام برداشتن بار

مهرداد عنبریان

مقدمه و هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی تأثیر خستگی موضعی عضلات چهارسررانی بر فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی هنگام بلند کردن بار با تکنیک های مختلف بود.
روش: فعالیت الکترومایوگرافی سطحی عضلات راست رانی، پهن خارجی، پهن داخلی، دوسررانی، نیم وتری، دوقلو و درشت نئی قدامی 20 زن هنگام بلند کردن بار با تکنیک های اسکوات، استوپ و استرادل با 20% وزن بدن قبل و پس از خستگی عضلات چهارسرران با استفاده از دستگاه پرس پا، ثبت شد. از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه های تکراری برای تجزیه وتحلیل داده ها استفاده شد (p<0.05).
یافته ها: پس از خستگی، فعالیت عضلات راست رانی، پهن داخلی، دوسررانی و دوقلو در تکنیک های اسکوات و استوپ به طور معنا داری در مقایسه با قبل از خستگی متفاوت بود؛ اما تفاوت معناداری بین فعالیت هیچ یک از عضلات قبل و پس از خستگی در روش استرادل مشاهده نشد.
نتیجه گیری نهایی: با توجه به نتایج به نظر می رسد که هنگام خستگی عضلات چهارسررانی، استفاده از تکنیک استرادل برای بلند کردن بار مناسب تر باشد.

اثر قوس کف پا بر ثبات و عملکرد حرکتی دانشجویان دختر 18-25 ساله

رسول یاعلی

مقدمه و هدف: ثبات وضعیت بدنی و عملکرد حرکتی متفاوت ممکن است در آسیب های ثانویه در افراد با کف پای صاف منعطف در مقایسه با افراد دارای کف پای نرمال نقش مهمی ایفاء کند. بااین حال تفاوت بین ثبات ایستا، پویا و عملکرد حرکتی افراد با و بدون کف پای صاف منعطف مورد بررسی قرار نگرفته است. لذا پژوهش حاضر با هدف مقایسه ثبات ایستا و پویا و حرکات کارکردی آزمودنی های با و بدون کف پای صاف منعطف انجام شده و ارتباط بین حرکات کارکردی با ثبات ایستا و پویا را بررسی می کند.
روش : در این مطالعه مقطعی 96 آزمودنی پس از انجام ارزیابی قوس طولی داخلی کف پا با استفاده از آزمون افت ناوی در دو گروه کف پای صاف منعطف (25=n) و گروه کف پای نرمال (71=n) قرار گرفتند. عملکرد کارکردی با استفاده از آزمون غربالگری حرکات کارکردی؛ ثبات ایستا با استفاده از آزمون شارپند رومبرگ؛ ثبات پویا با استفاده از آزمون وای اندازه گیری شد. جهت مقایسه پارامترهای اندازه گیری شده در دو گروه از آزمون ناپارامتریک یومن ویتنی استفاده شد.
یافته ها: نمرات حرکات کارکردی (05/0≥P؛ 85/0=d) و ثبات ایستا (05/0≥P؛ 25/0=η²) در گروه کف پای نرمال به طور معناداری بیشتر از گروه کف پای صاف منعطف بود. امتیاز کلی تست Y بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (05/0≤P؛ 002/0=η²). در گروه کف پای نرمال همبستگی معناداری بین نمرات حرکات کارکردی با ثبات پویا مشاهده شد (05/0≥p).
نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهد که افراد مبتلا به صافی کف پای منعطف نسبت به افراد با کف پای نرمال دارای عملکرد حرکتی و ثبات ایستای متفاوت اما ثبات پویای مشابه ای هستند. این نتایج می تواند بیانگر این باشد که ارتباطی بین ثبات ایستا و پویا وجود ندارد و این دو عملکرد از یکدیگر مجزا هستند.

تأثیر هشت هفته تمرینات ورزشی مقاومتی دایره‌ای بر سطح سرمی BDNF و TNF-α زنان یائسه کم‌تحرک

الهام شکور

هدف: تمرینات ورزشی مقاومتی به عنوان درمان غیر دارویی جهت بهبود عوارض دوران یائسگی (مشکلاتی شناخی- عصبی و التهابی) پیشنهاد می شود. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین مقاومتی دایره ای بر سطح سرمی BDNF و TNF-a در زنان یائسه کم تحرک بود.
مواد و روش ها: در تحقیق نیمه تجربی حاضر تعداد 30 زن یائسه (میانگین سنی 3±54 سال، شاخص توده بدنی 27.6±1.97 کیلوگرم بر مترمربع) ساکن شهر تهران به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه تمرین مقاومتی دایره ای (15n=) و کنترل (15n=) قرار داده شدند. تمرین مقاومتی دایره ای به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته شامل 12 ایستگاه برای کل بدن با شدت 75-40 درصد یک تکرار بیشینه در سه ست با تکرارهای بین 12-8 انجام شد.24 ساعت قبل و بعد از مداخله خون گیری به صورت ناشتا به منظور سنجش BDNF و TNF-a انجام گرفت. جهت تجزیه وتحلیل داده ها از روش آماری Repeated measures ANOVA استفاده شد.
یافته ها: در گروه تمرین مقاومتی دایره ای نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری در سطوح BDNF (%13.99) و کاهش معنی داری در سطوح TNF-a (%32.92) نشان داده شد (P<0/05).
نتیجه گیری: با توجه به مطالعه حاضر به نظر می رسد تمرینات مقاومتی دایره ای با شدت کم تا متوسط با افزایش BDNF و کاهش TNF-a توانسته سبب بهبودی در عامل رشد عصبی و التهابی در زنان یائسه گردد.

تأثیر تمرینات اصلاحی جامع و موضعی بر شاخص پاسچر پا در افراد مبتلا به کف پای صاف منعطف: کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده

افشین مقدسی

مقدمه و هدف: کف پای صاف منعطف یکی از شایع ترین ناهنجاری های پا است که می تواند منجر به اختلال در عملکرد راه رفتن و دردهای مزمن شود. تقویت عضلات موضعی کف پا در کنترل پرونیشن مؤثر است؛ بااین حال، تأثیر تمرینات جامع که شامل تقویت سایر گروه های عضلانی دیستال و پروگزیمال نیز باشد، هنوز به طور کامل مشخص نیست. هدف این مطالعه تعیین تأثیر تمرینات اصلاحی جامع و موضعی بر شاخص پاسچر پا در افراد مبتلا به کف پای صاف منعطف بود.
روش: 44 نفر از دانش آموزان مراجعه کننده به مرکز تمرینات اصلاحی نشاط شهر ایلام با نمره شاخص پاسچر پا بین ۶ تا ۱۲، به صورت تصادفی طبقه ای در چهار گروه تقسیم شدند: تمرینات اینترینسیک، تمرینات اینترینسیک + اکسترینسیک، تمرینات اصلاحی جامع و کنترل. شاخص پاسچر پا در پیش آزمون و پایان هفته های ششم و دوازدهم اندازه گیری شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مدل ترکیبی انجام شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که در گروه های تمرین نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری در شاخص پاسچر پا ایجادشده است (05/0>P). گروه جامع کاهش معناداری را نسبت به تمامی گروه ها نشان داد (05/0>P). بین دو گروه اینترینسیک و اینترینسیک + اکسترینسیک در پای راست (980/0=P) و چپ (965/0=P) اختلاف معناداری مشاهده نشد.
نتیجه گیری: تمرینات اصلاحی جامع با فعال سازی تمامی عضلات دیستال و پروگزیمال و بهره گیری از اصل واکنش های زنجیره ای بدن، مؤثرتر از تمرینات موضعی در اصلاح کف پای صاف منعطف است و می تواند به عنوان برنامه تمرینی توصیه شده برای پیشگیری و اصلاح این ناهنجاری مورد استفاده قرار گیرد.

تأثیر شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF سرم خون زنان سالمند

مجتبی صالح پور

مقدمه: پروتئین GDNF در شکل پذیری عصبی شناختی و سارکوپنی مؤثر است و با تمرین مقاومتی افزایش می یابد. تمرین TRX نیز موجب بهبود عملکرد و روحیه سالمندان می شود. هدف پژوهش تأثیر شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF سرم خون زنان سالمند است.
روش تحقیق: هدف پژوهش، کاربردی با روش نیمه تجربی شامل پیش آزمون– پس آزمون با گروه کنترل است. 28 زن سالمند کانون بازنشستگی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی به طور تصادفی در گروه تجربی (15n=) با میانگین سنی 60/5± 86/60، BMI 22/4± 65/27 و گروه کنترل (13n=) با میانگین سنی 03/4±38/64، BMI18/2± 33/28 قرار گرفتند. هفته اول و ششم آزمون قدرت بالاتنه، پایین تنه و میزان پروتئین GDNF به روش الایزا اندازه گرفته شد. آزمون شاپیرو-ویلک جهت طبیعی بودن توزیع داده ها، آزمون لوین جهت همگنی واریانس ها و آزمون تحلیل کوواریانس یک راهه (05/0>P) جهت آزمون فرضیه ها با نرم افزار spss24 انجام شد.
یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس قدرت بالاتنه و پایین تنه بین دو گروه تفاوت معناداری داشت (05/0>P). در میانگین های تعدیل شده، میزان پروتئین GDNF گروه تجربی (751/15±102/443) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (029/17± 756/209) است (05/0>P).
نتیجه گیری: شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF زنان سالمند، قدرت بالاتنه و پایین تنه تأثیر معناداری داشت و احتمالاً می تواند در کاهش و یا به تأخیر انداختن سارکوپنی مؤثر باشد.

اثر مقاومت به انسولین بر انتخاب سوبسترای مصرفی حین تمرین در زنان چاق

روح الله نیکویی

زمینه و هدف: هدف از انجام پژوهش نیمه تجربی حاضر، بررسی اثر مقاومت به انسولین بر انتخاب سوبسترای مصرفی حین تمرین در زنان چاق دیابتی بود.
روش: 24 زن غیرفعال چاق به طور هدفمند انتخاب و در سه گروه سالم (n=8,BMI=31.03±1.18)، دیابتی غیر مقاوم به انسولین (n=8,BMI=30.91±0.78) و دیابتی مقاوم به انسولین (n=8,BMI=31.57±0.91) در تحقیق شرکت و یک آزمون فزاینده استاندارد را با بار کاری اولیه 50 وات و افزودن 20 وات به بارکاری هر 3 دقیقه تا وقوع واماندگی، انجام دادند. گازهای تنفسی در خلال آزمون جمع آوری شد. FAT_max به عنوان نقطه ای که چربی بیش ترین سهم را در انرژی مصرفی تمرین دارد و نقطه تقاطع چربی و کربوهیدرات به عنوان نقطه ای که سوخت غالب از چربی به کربوهیدرات تغییر می کند، تعیین و اکسیژن مصرفی و ضربان قلب معادل با آن ها استخراج روش آنالیز واریانس یک راهه با هم مقایسه شدند.
نتایج: مقادیر اکسیژن مصرفی و ضربان قلب معادل با نقطه تقاطع چربی و کربوهیدرات در هر دو گروه دیابتی نسبت به گروه کنترل پایین تر در گروه مقاوم به انسولین نسبت به گروه غیرمقاوم به انسولین و سالم به طور معنی دار پایین تر بود (همه P ˂0.05). اکسیژن مصرفی معادل با نقطه FAT_max گروه غیرمقاوم به انسولین و مقاوم به انسولین نسبت به گروه کنترل نیز پایین تر بود (همه P ˂0.05) و دو گروه دیابتی باهم تفاوتی نداشت.
نتیجه گیری: به طورکلی نتایج حاکی است که مقاومت به انسولی

مقایسه تأثیر تمرینات فانکشنال ثبات مرکزی، EMS و ترکیبی بر قدرت و استقامت عضلات کف لگن در بیماران مبتلا به پرولاپس رکتوم

الله یار عرب مومنی

مقدمه و هدف: بیماری پرولاپس رکتوم عارضه افتادگی دیواره داخلی مقعد است که از مهم ترین علل ایجاد آن ضعف عضلات کف لگن است. این پژوهش با هدف مقایسه تأثیر تمرینات فانکشنال ثبات مرکزی، EMS و ترکیبی بر قدرت و استقامت عضلات کف لگن در بیماران مبتلا به پرولاپس رکتوم انجام شد.
روش: در این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون ـ پس آزمون و گروه کنترل، 48 زن مبتلا به بیماری پرولاپس رکتوم شهر اصفهان به صورت در دسترس انتخاب و تصادفی در 4 گروه؛ تمرین فانکشنال، تمرین EMS، تمرین ترکیبی (فانکشنال+ EMS) و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرین 8 هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت حدود 60 دقیقه انجام شد. سنجش متغیرهای مطالعه قبل و بعد از انجام برنامه تمرینی انجام شد. جهت آزمون معناداری تفاوت های میانگین گروه ها از روش آماری تجزیه وتحلیل کواریانس چند متغیری و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد.
یافته ها: نتایج مطالعه، افزایش معنادار قدرت و استقامت عضلات کف لگن را دو گروه تمرینات EMS و ترکیبی نشان داد (05/0≥P). بااین حال در گروه تمرینات فانکشنال، اگرچه افزایش قدرت عضلات کف لگن مشاهده شد، ولی این افزایش معنادار نبود (05/0≤P). همچنین، تغییرات ایجادشده ناشی از گروه ترکیبی بر متغیرها به طور معناداری بیشتر از دو گروه دیگر بود (05/0≥P).
نتیجه گیری: این نتایج نشان دهنده ﺗﺄﺛﻴﺮ تحریک الکتریکی همراه با تمرین فانکشنال ﺑﺮ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻀﻼت کف لگن است. ازاین رو، پیشنهاد می شود، مراکز ورز

مقایسه اثر و ماندگاری تمرینات اصلاحی، بازآموزی پوسچر و ترکیبی بر ثبات مرکزی افراد مبتلا به لوردوز افزایش یافته کمری

رضا رجبی

هدف: هدف مطالعه حاضر مقایسه اثر و ماندگاری هشت هفته تمرینات اصلاحی، بازآموزی پوسچر و ترکیبی در میزان ثبات مرکزی زنان جوان مبتلا به لوردوز کمری افزایش یافته است.
روش ها: 55 دانشجوی زن مبتلا به لوردوز افزایش یافته کمری به صورت تصادفی در قالب چهار گروه (تمرین، بازآموزی پوسچر، ترکیبی و کنترل) تقسیم شدند.. درجه لوردوز هر فرد توسط خط کش منعطف و استقامت عضلات مرکزی توسط آزمون های مک گیل قبل و بعد از انجام هشت هفته مداخله و سپس بعد از هشت هفته در پی گیری اندازه گیری شد.
یافته ها: نتایج آزمون آنالیز واریانس تکرارشونده حاکی از تفاوت معنی دار در پیش آزمون و پس آزمون، گروه های تحقیق بود. نتایج نشان داد که پیش آزمون و پس آزمون گروه تمرین در مقایسه با گروه بازآموزی و کنترل در میزان ثبات مرکزی دارای اختلاف معنی دار بوده است (p<0.05). از لحاظ ماندگاری نیز نتایج نشان داد که تفاوت گروه تمرین و ترکیبی با کنترل در میزان ثبات مرکزی معنی دار بوده است (p<0.05).
نتیجه گیری: به نظر می رسد استفاده از کلیه برنامه های تمرینات اصلاحی، بازآموزی پوسچر و ترکیبی احتمالاً در بهبود ثبات مرکزی در زنان جوان مبتلا به لوردوز افزایش یافته کمری مؤثر بوده اما تأثیر برنامه ترکیبی بیش از سایر مداخلات بود.

مقایسه تأثیرات دو نوع تمرینات مقاومتی بر نیروی عمودی و ایمپالس ناشی از ضربه مورب در مهارت اسپک والیبالیست‌های دختر

محسن برغمدی

مقدمه و اهداف: بازیکنان والیبال با اعمال نیرو در سرعت زمانی کوتاه ضربات مورب تری را بر روی توپ انتقال می دهند تا با سرعت در زمین فرود آید. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثرات دو نوع تمرینات مقاومتی با دستگاه های بدن سازی سیم کش و هالتر بر نیروی عمودی و ایمپالس ناشی از ضربه مورب در مهارت اسپک در والیبالیست های دختر است.
مواد و روش: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل 45 نفر دختر والیبالیست دانشگاه محقق اردبیلی بود. نمونه آماری در سه گروه 15 نفره در گروه های مداخله تمرین قدرتی 1 با ابزار تمرینی هالتر، دمبل، مدیسن و گروه 2 مداخله تمرین قدرتی با دستگاه های بدن سازی سیم کش و گروه سوم در قالب گروه کنترل مشخص شدند. از صفحه نیروی نیرو سنجی برای ثبت نیروهای عکس العمل زمین استفاده شد. میز جهت تنظیم ارتفاع برای ضربه های مورب، نخ نامریی و توپ والیبال برای ضربه دست برتر بازیکنان استفاده شد.
یافته ها: تأثیرات نیروی حاصله از ضربه مورب بر توپ در راستای نیروی عمودی عکس العمل زمین در گروه ها 1 معنادار بود (008/0 < p) و در گروه 2 معنادار نبود (133/0p< ). اثر عامل زمان ایمپالس در گروه تمرین قدرتی در مؤلفه ی عمودی نیروی عکس العمل زمین در گروه 1 (030/0< p) و در گروه 2 (023/0< p) معنادار بود.
نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرینات ترکیبی قدرتی هالتر و مدیسین بال سبب افزایش نیرو در ضربات مورب و تولید نیروی بیشینه عمودی طی زمان کوتاه تری به توپ در ضربه مورب اسپک والیبالیست ها می شود.

مطالعه کارآزمایی بالینی تأثیر ثبات مرکزی معلق بر تعادل، پایداری مرکزی و درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی

رعناالسادات حیدری

مقدمه و هدف: پایداری ناحیه مرکزی برای پیشگیری و بهبود کمردرد ضروری است؛ بنابراین هدف از این مطالعه بررسی تأثیر تمرینات ثبات مرکزی معلق بر تعادل ایستا و پویا، پایداری مرکزی و درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی است.
روش بررسی: 21 زن مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی به طور تصادفی در گروه های تجربی (11 نفر، سن: 2/8±1/35) و شاهد (10 نفر، سن: 6/7±9/32) قرار گرفتند. تعادل ایستا و پویا، پایداری مرکزی، درد به ترتیب با استفاده از آزمون های معتبر پایداری ناحیه مرکزی، شاخص اندازه گیری میزان درد و دستگاه تعادل سنج بایودکس اندازه گیری شد. از آزمون آماری تحلیل واریانس ترکیبی جهت آنالیز داده ها استفاده گردید.
یافته ها: بر اساس یافته های مطالعه، در گروه تجربی برخلاف گروه شاهد، تفاوت معنی داری در متغیرهای تعادل ایستا و پویا، پایداری مرکزی، درد از پیش آزمون به پس آزمون وجود داشت؛ همچنین این تفاوت بین گروه تجربی و شاهد نیز مشاهده گردید (05/0≥P).
نتیجه گیری: مطابق نتایج حاصل، تمرینات ثبات مرکزی تی آر ایکس ممکن است منجر به بهبود هم زمان پایداری مرکزی، تعادل ایستا و پویا و کاهش درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی شود. دلیل آن می تواند خاصیت بی ثباتی این تمرینات و افزایش فعال سازی عضلات ناحیه مرکزی بدن هم زمان با تغییر وضعیت بدن و اجرای حرکات اندام فوقانی و تحتانی باشد.

تأثیر 8 هفته ماساژ یو می هو تراپی بر زاویه سر به جلو و کایفوز دانش‌آموزان پسر 13 الی 17 ساله

ابوذر سعادتیان

مقدمه و هدف: سندروم متقاطع فوقانی به بروز تغییرات گسترده ای مانند سر به جلو افزایش لوردوز گردنی، کایفوز پشتی، شانه، گرد، منجر می شود. اصلاح ناهنجاری اسکلتی عضلانی و ارائه فعالیت ها و حرکات مناسب جهت رفع این گونه ناتوانی ها و ناکارآمدی ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر ماساژ درمانی بر سندروم متقاطع فوقانی دانش آموزان پسر است.
روش شناسی: در این تحقیق تعداد 30 دانش آموز مبتلا به سندروم متقاطع فوقانی در قالب 2 گروه (گروه ماساژ (15 نفر)- گروه کنترل (15 نفر)) تقسیم شدند. میزان سر به جلو با دوربین عکس برداری و کایفوز پشتی با روش خط کش منعطف ارزیابی شد و سپس به مدت 8 هفته ماساژ یومی هو تراپی جهت تجزیه وتحلیل داده های این پژوهش از نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد.
یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره نشان داد بین دو گروه ماساژتراپی و گروه کنترل، در متغیرهای سر به جلو (001/0>p) و کایفوز (001/0>p) تفاوت معنادار وجود دارد.
نتیجه گیری نهایی: نتایج پژوهش حاضر نشان داد ماساژ یو می هو تراپی روش مؤثر در بهبود سندروم متقاطع فوقانی و به ویژه روی ناهنجاری های سر به جلو و کایفوز می باشند.

اثر مداخلات بازخوردی بر مکانیک اندام تحتانی و عملکرد در افراد با نقص کنترل حرکتی در حرکات پرش-فرود: مطالعه مروری نظام‌مند

محدثه اشرفی زاده

مقدمه و هدف: نقص های کنترل حرکتی مانند ولگوس پویا ی زانو و غلبه عضله چهار سر ران از مهم ترین عوامل قابل تعدیل در بروز آسیب های اندام تحتانی محسوب می شوند. به کارگیری بازخورد به عنوان یک مداخله آموزشی برای اصلاح الگوهای پرخطر حرکتی پیشنهادشده است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر مداخلات بازخوردی بر مکانیک اندام تحتانی و عملکرد، هنگام انجام حرکات پرش فرود بود.
روش: جستجوی نظام مند در پایگاه های بین المللی PubMed، Scopus، ScienceDirect، Google Scholar و پایگاه های داخلی مگیران و ایرانداک طی سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۳ انجام شد. مطالعاتی وارد شدند که اثر هر نوع بازخورد را بر افراد سالم دارای نقص کنترل حرکتی اندام تحتانی بررسی کرده بودند. از میان ۵۴۰ مقاله اولیه، در نهایت ۲۰ مطالعه پس از غربالگری و بررسی متن کامل وارد مرور شدند.
یافته ها: بیشتر مطالعات گزارش کردند که بازخورد به ویژه از نوع بیرونی یا زمان واقعی موجب افزایش زاویه فلکشن مفصل ران و زانو در صفحه ساژیتال در حین پرش فرود شد. نتایج مربوط به صفحه فرونتال متناقض بود؛ برخی کاهش معنی دار ولگوس زانو را گزارش کردند و برخی تغییری مشاهده نکردند. بااین حال، تعداد کمی از مطالعات شاخص های عملکردی را بررسی کرده بودند و نتایج در این زمینه ناسازگار بود.
نتیجه گیری: مداخلات بازخوردی در بهبود عوامل بیومکانیکی مرتبط با پیشگیری از آسیب اندام تحتانی مؤثر هستند، اما شواهد مربوط به تأثیر آن ها بر عملکرد ورزشی قطعی نیست. انجام مطالعات بیشتر با تمرکز بر ماندگاری اثر و پیامدهای عملکردی ضروری است.