جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای تمرینات تعادلی
تأثیر تمرینات تعادلی همراه با اختلال دیداری استروبوسکوپ بر پایداری وضعیتی پویا (زمان رسیدن به پایداری) هنگام فرود تک‌پا در مردان فعال
حسین احدی، مهدی خالقی تازجی، حسن صادقی، رسول یاعلی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه: تعادل یکی از مولفه‌های اصلی کنترل حرکتی است و نقش مهمی در حفظ پایداری بدن هنگام اجرای مهارت‌های پویا مانند فرود و تغییر جهت دارد. زمان رسیدن به پایداری شاخص مهمی برای سنجش سیستم عصبی‌‌عضلانی در ثبات پس از اختلالات مکانیکی محسوب می‌شود.
هدف مطالعه: هدف این پژوهش، بررسی اثر تمرینات تعادلی با و بدون عینک استروبوسکوپ بر زمان رسیدن به پایداری در افراد فعال بود.
روش‌کار: ۳9 مرد فعال ۱۸ تا ۳۰ سال به‌صورت تصادفی در سه گروه تمرینات تعادلی با عینک استروبوسکوپ، تمرینات تعادلی و کنترل قرار گرفتند. زمان رسیدن به پایداری در فرودهای تک‌پا به طول ۳۰، ۵۰ و ۷۰ سانتی‌متر با استفاده از صفحه نیرو اندازه‌گیری شد.مداخله شامل شش هفته تمرینات تعادلی بود که دو گروه یکی با عینک و دیگری بدون عینک تمرینات را انجام دادند. تحلیل داده‌ها با نرم افزار SPSS در سطح معنی‌داری 05/0 انجام گرفت.
نتایج: نتایج آزمون کوواریانس نشان‌ داد که هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل بهبود معنی‌داری در زمان رسیدن به پایداری داشتند (05/0>P). کاهش زمان رسیدن به پایداری در گروه تمرینات با عینک استروبوسکوپ در فرودهای ۵۰ و ۷۰ سانتی‌متری بیشتر و همراه با اندازه‌اثر بالاتر بود. در فاصله ۳۰ سانتی‌متر هر دو گروه تمرینی بهبود مشابهی نشان دادند.
بحث و نتیجه‌گیری: نتایج این تحقیق تاثیر تمرینات اختلال دیداری در فرودهای با فاصله طولانی را نشان‌داد. بنظر می‌رسد  در پرش‌های طولی با مهارت حرکتی پیچیده‌تر، نقش دیداری مهم‌تر می‌باشد. استفاده از عینک استروبوسکوب و اختلال دیداری در تمرینات تعادلی جهت ارتقا عملکرد ورزشی و کاهش خطر آسیب‌دیدگی پیشنهاد می‌شود.
کلیدواژه: تمرینات تعادلی، عینک استروبوسکوپ، زمان رسیدن به پایداری
 
مقایسه اثر تمرینات تعادلی و هاپینگ بر حس عمقی مفصل مچ پای ورزشکاران مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا
حمید عباسی بافقی، محمد حسن کردی اشکذری، عبدالمجید هراتی زاده، سعید عابدین زاده،
دوره 23، شماره 29 - ( 4-1404 )
چکیده
مقدمه و هدف: آسیب‌های مچ پا یکی از شایع‌ترین آسیب‌های ورزشی است که این آسیب‌ها بـه دلایلـی ماننـد "برخـورد مسـتقیم بـا بازیکـن یـا زمیـن، تـکل‌هایـی کـه به داخل یا خارج مچ پا و در حین پــرش و فرود" ایجاد می‌گردد. از بین این آسیب‌ها، اسـپرین خارجـی مـچ پـا از شـایع‌تریـن آسیب‌ها است که با ناپایداری مچ پا همراه است. هدف از تحقیق حاضر مقایسه تمرینات تعادلی و هاپینگ بر حس عمقی ورزشکاران مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا است.
روش‌ها: تعداد 30 ورزشکار رشته های ورزشی بسکتبال، والیبال و هندبال مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا با میانگین سنی 626/3±58/24 و شاخص توده بدنی 126/2±681/25 در 2 گروه مطالعه کارآزمایی بالینی به صورت تصادفی تقسیم شدند. گروه اول تمرینات هاپینگ (15 نفر)، گروه دوم تمرینات تعادلی (15 نفر) را انجام دادند. حس عمقی مفصل مچ پای آنها در ابتدا و پس از 6 هفته تمرین مجدداً ارزیابی شد. تجزیه وتحلیل داده‌ها با آزمون های تی وابسته و آنکوا انجام با نرم افزار SPSSنسخه 20 گردید.
یافته‌ها: تمرینات تعادلی و هاپینگ به طور معناداری باعث کاهش خطای مطلق بازسازی دورسی فلکشن و پلانتار فلکشن مچ پا شدند (p<0/05). همچنین این خطای مطلق این زوایا در گروه تمرینات هاپینگ نسبت به گروه تمرینات تعادلی کاهش معناداری داشت (p<0/05).
نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که تمرینات تعادلی و هاپینگ باعث بهبود حس عمقی مفصل مچ پا ورزشکاران مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا گردیده است و همچنین تمرینات هاپینگ نسبت به تعادلی اثربخشی بیشتری دارند.

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وبگاه متعلق به پژوهش در طب ورزشی و فناوری است.

طراحی و برنامه‌نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Research in Sport Medicine and Technology

Designed & Developed by : Yektaweb