مقدمه: تعادل یکی از مولفههای اصلی کنترل حرکتی است و نقش مهمی در حفظ پایداری بدن هنگام اجرای مهارتهای پویا مانند فرود و تغییر جهت دارد. زمان رسیدن به پایداری شاخص مهمی برای سنجش سیستم عصبیعضلانی در ثبات پس از اختلالات مکانیکی محسوب میشود.
هدف مطالعه: هدف این پژوهش، بررسی اثر تمرینات تعادلی با و بدون عینک استروبوسکوپ بر زمان رسیدن به پایداری در افراد فعال بود.
روشکار: ۳9 مرد فعال ۱۸ تا ۳۰ سال بهصورت تصادفی در سه گروه تمرینات تعادلی با عینک استروبوسکوپ، تمرینات تعادلی و کنترل قرار گرفتند. زمان رسیدن به پایداری در فرودهای تکپا به طول ۳۰، ۵۰ و ۷۰ سانتیمتر با استفاده از صفحه نیرو اندازهگیری شد.مداخله شامل شش هفته تمرینات تعادلی بود که دو گروه یکی با عینک و دیگری بدون عینک تمرینات را انجام دادند. تحلیل دادهها با نرم افزار SPSS در سطح معنیداری 05/0 انجام گرفت.
نتایج: نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل بهبود معنیداری در زمان رسیدن به پایداری داشتند (05/0>P). کاهش زمان رسیدن به پایداری در گروه تمرینات با عینک استروبوسکوپ در فرودهای ۵۰ و ۷۰ سانتیمتری بیشتر و همراه با اندازهاثر بالاتر بود. در فاصله ۳۰ سانتیمتر هر دو گروه تمرینی بهبود مشابهی نشان دادند.
بحث و نتیجهگیری: نتایج این تحقیق تاثیر تمرینات اختلال دیداری در فرودهای با فاصله طولانی را نشانداد. بنظر میرسد در پرشهای طولی با مهارت حرکتی پیچیدهتر، نقش دیداری مهمتر میباشد. استفاده از عینک استروبوسکوب و اختلال دیداری در تمرینات تعادلی جهت ارتقا عملکرد ورزشی و کاهش خطر آسیبدیدگی پیشنهاد میشود.
کلیدواژه: تمرینات تعادلی، عینک استروبوسکوپ، زمان رسیدن به پایداری
