سرطان روده بهعنوان یک بیماری مزمن، پیامدهای روانشناختی گستردهای بر سلامت روان بیماران دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی معنادرمانی بر میزان امید و رشد پس از سانحه در بیماران مبتلا به سرطان روده انجام شد.این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به سرطان روده مراجعهکننده به بیمارستان امام حسین (ع) در بازه زمانی مهر تا آذر ماه 1403 بود. از این میان، ۳۰ بیمار به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه مداخله معنادرمانی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه امید اسنایدر و پرسشنامه رشد پس از سانحه (PTGI) بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس تکمتغیری تجزیه و تحلیل شدند.نتایج نشان داد که پس از کنترل اثرات پیشآزمون، تفاوت معناداری میان میانگین نمرات گروههای آزمایش و کنترل در متغیرهای امید و رشد پس از سانحه وجود دارد. بیماران گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، افزایش معناداری را در سطح امیدواری و شاخصهای رشد پس از سانحه (ادراک توانمندیهای شخصی، ارتباط با دیگران و معنویت) نشان دادند.بر اساس یافتههای این پژوهش، معنادرمانی با کمک به بیماران در بازشناسی معنای زندگی در مواجهه با رنجِ بیماری، میتواند به عنوان یک مداخله روانشناختی مؤثر جهت ارتقای امید و تسهیل فرایند رشد پس از سانحه در مبتلایان به سرطان روده مورد استفاده قرار گیرد.
