دانشگاه تهران ، mrkordi@ut.ac.ir
چکیده: (723 مشاهده)
مقدمه و هدف: استرس اکسیداتیو و التهاب عصبی از مکانیسمهای کلیدی در پاتوفیزیولوژی بیماری صرع هستند. فعالیت ورزشی در کنترل و بهبود علائم صرع نقش دارد. این مطالعه با هدف بررسی اثر تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) بر فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدانی سوپراکسیددیسموتاز (SOD) وگلوتاتیون پراکسیداز (GPx)، سطوح پروتئینهای HMGB1 و IL-10 و شدت تشنج در هیپوکمپ رتهای مبتلا به صرع انجام شد.
روش: 32 سر رت نر ویستار (سن: 6 تا 8 هفته و میانگین وزن: ۲۲۶٫۶۲۵±۱۴٫۹۶۶) به گروههای صرع، کنترل، شم و صرع + MICT تقسیم شدند. پس از اتمام پروتکل هشت هفتهای تمرین، فعالیت SOD و GPx با الایزا، سطوح HMGB1 و IL-10 در بافت هیپوکمپ با وسترنبلات و شدت تشنج بر اساس مقیاس راسین اندازه گیری شد. دادهها از طریق آزمون تحلیل واریانس یکراهه و آزمون یومنویتنی در نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: القای صرع منجر به کاهش فعالیت آنزیمهای SOD (0.02p < ) و GPx (0.001p < ) ، افزایش پروتئینHMGB1 (0.001p < ) ، کاهش پروتئین IL-10(0.001p < ) و افزایش شدت تشنج شد. تمرین MICT موجب افزایش فعالیت آنزیم GPx (0.048p < ) و کاهش سطح HMGB1 (0.001p < ) در گروه تمرینی نسبت به گروه صرع شد. اگرچه فعالیت آنزیم SOD (0.953p < ) و سطح IL-10 (0.198p < ) تغییر معناداری نیافت، اما شدت تشنج در گروه تحت تمرین به طور قابل توجهی کاهش یافت.
نتیجهگیری: به نظر میرسد تمرینات تداومی با شدت متوسط با تقویت سیستم آنتیاکسیدانی و کاهش التهاب عصبی، اثرات محافظتی خود را اعمال کرده و باعث کاهش شدت تشنج در رتهای مبتلا به صرع میشود.
روش: 32 سر رت نر ویستار (سن: 6 تا 8 هفته و میانگین وزن: ۲۲۶٫۶۲۵±۱۴٫۹۶۶) به گروههای صرع، کنترل، شم و صرع + MICT تقسیم شدند. پس از اتمام پروتکل هشت هفتهای تمرین، فعالیت SOD و GPx با الایزا، سطوح HMGB1 و IL-10 در بافت هیپوکمپ با وسترنبلات و شدت تشنج بر اساس مقیاس راسین اندازه گیری شد. دادهها از طریق آزمون تحلیل واریانس یکراهه و آزمون یومنویتنی در نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: القای صرع منجر به کاهش فعالیت آنزیمهای SOD (0.02p < ) و GPx (0.001p < ) ، افزایش پروتئینHMGB1 (0.001p < ) ، کاهش پروتئین IL-10(0.001p < ) و افزایش شدت تشنج شد. تمرین MICT موجب افزایش فعالیت آنزیم GPx (0.048p < ) و کاهش سطح HMGB1 (0.001p < ) در گروه تمرینی نسبت به گروه صرع شد. اگرچه فعالیت آنزیم SOD (0.953p < ) و سطح IL-10 (0.198p < ) تغییر معناداری نیافت، اما شدت تشنج در گروه تحت تمرین به طور قابل توجهی کاهش یافت.
نتیجهگیری: به نظر میرسد تمرینات تداومی با شدت متوسط با تقویت سیستم آنتیاکسیدانی و کاهش التهاب عصبی، اثرات محافظتی خود را اعمال کرده و باعث کاهش شدت تشنج در رتهای مبتلا به صرع میشود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
